دیریست که بر خشکی پهن دشتی ایستاده ایم که کس باور ندارد روزگاران دور، سبز دشتی بوده است، سرشار از مهر و دوستی.

آری در کویر سرزمینی که با مهر اهورایی ساخته و با فراموشی مردمانش اسیر اهریمن گشت،-

 کس نمی فشرد دست یازیده ی نیازمندی را.

به کجا میرویم؟ تا به کی پالان اطلس بر خویش گذاریم و بار بیخردی را هرسو بکشیم.؟

بیایید بیاندیشیم و بکوشیم و آنچه باید بدست آوریم.