خشک آمد کشتگاه من

در جوار کشت همسايه.

گر چه می گويند: «می گريند روی ساحل نزديک

سوگواران در ميان سوگواران.»

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نيست

در درون کومه ی تاريک من که ذره ای با آن نشاطی نيست

و جدار دنده های نی به ديوار اطاقم دارد از خشکی ش می ترکد

- چون دل ياران که در هجران ياران -

قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

(نيما يوشيج)